به گزارش گروه دريافت خبر خبرگزاري دانشجويان ايران، در اين نامه خطاب به دكتر محمود احمدينژاد آمده است: زماني كه حضرتعالي به عنوان رييسجمهور منتخب مردم انتخاب شديد بيش از همه جامعه پرستاري بسيار خوشحال و خرسند از اين انتخاب بودند چون ميدانستند شما با شعار عدالت محوري آمديد، آمديد كه تبعيض را كم نماييد، آمديد كه ظلمهاي روا شده را رفع نماييد. آمديد كه حقوق ضايع شده را احيا نماييد و با عنايت به اينكه بيشترين تبعيضها، جورها، ظلمها، جفاها در حق پرستاران در عرض ٣٠ سال گذشته شده و يا به عبارتي پرستاران بزرگترين قربانيان بي عدالتي هستند پس انتخاب حضرتعالي با اين اهداف ميتوانست بيشترين تحول را در اين حرفه ايجاد نمايد.
مطالبات انباشته ٣٠ سال گذشته با تشكيل سازمان نظام پرستاري به اين سازمان منتقل شد و تلاشهاي فراوان سازمان مذكور در طرح و پيگيري درياي مشكلات پرستاري و تحقق چند مورد آن امري انكارناپذير است البته پيگيري نيز تا قبل از تشكيل دولت نهم نيز مطلوب بطوريكه منجر به ايجاد مسير ارتقا شغلي و ٢٠ ميليارد تومان در سال ٨٣ و افزايش ٥٠ درصد تا ٣٠ درصد حقوق و اخذ مجوز استخدام در سال ٨٤ شد. ولي به ناگاه چراغ اعتراضات پرستاران با تشكيل دولت نهم خاموش شد و با عنايت به مطالب پيش گفت جامعه پرستاري اميدوار و با توجه به روحيه عدالت خواهي جنابعالي منتظر بودند تغييرات بنيادين در اين حرفه ايجاد شود ولي هم اكنون نزديك به ١٠ ماه از رياست شما بر امور اجرايي كشور ميگذرد علي رغم پيشرفتهاي چشمگير و تحولات عمده در عرصه هاي مختلف و بوجود آمدن دستاوردهاي بين المللي، بهبود در وضعيت مردم محروم، متاسفانه تغيير چنداني در عرصه بهداشت و درمان ايجاد نشد و بايد اين حقيقت را قبول كنيم كه قاطبه مردم ما از دريافت حداقل خدمات پزشكي و پرستاي محروم هستند و اين موضوع را ميتوانيد بصورت غير محسوس بررسي نمايند هرچند امري واضح و مبرهن است و به نظر ميرسد دولت در حوزه بهداشت و درمان نتوانسته بر مشكلات فائق و موانع را رفع تا مردم ما از خدمات مناسب بهره مند شوند و قطعا نياز به نظارت و حمايت بيشتر و مديريت قاطع تر دارد.
البته متغيرهاي مختلفي در عدم دسترسي مردم به خدمات مناسب پزشكي دخيلاند كه ذكر آن در اين مقوله نميگنجد ولي آنچه مسلم است پرستار يكي از محوريترين اعضاي تيم سلامت است و يكي از دلايل پيشرفت كشورهاي توسعه يافته در حوزه بهداشت و درمان بكارگيري كادر پرستاري در سطوح مختلف، ايجاد جايگاه مديريتي مناسب،امكان ادامه تحصيل، مشاركت در تصميمگيري و سياستگذاري، تامين وضعيت معيشتي و برقراري امكانات رفاهي براي پرستاران است كه به هيچ وجه پرستاري ما قابل مقايسه نبوده حتي با كشورهاي عربي همسايه نيز نيست؟!
جناب آقاي رييس جمهور
١- در كمال تعجب هنوز هم كاركنان پرستاري، پايينترين حقوق را در سطح كاركنان دولت دريافت مينمايند در حاليكه حقوق پرستاران در دنيا جز اولين يا دومين حقوق با مدارك همسطح است.
٢- به زعم كارشناسان دنيا، پرستاري بعد از معدن سختترين شغل محسوب ميشود در حاليكه در كشور ما اين قانون در بخش دولتي به صورت ناقص در بخش خصوصي مطلقا اجرا نميشود.
٣-در حالي كه در دنيا كمترين ساعت كار مربوط به پرستاران است در كشور ما بر عكس ميباشد؟! پرستاران ٣ برابر معلمان در سال كار كرده و عملا پرستاران حتي بيشتر از كاركنان دولت كار ميكنند.
٤-تعداد كل كاركنان پرستاري ٣٠ درصد حداقل استانداردهاي جهاني است و اگر مردم ما بخواهند حداقل خدمات پرستاري را بگيرند ميبايست ٢٤٠ هزار كادر پرستاري داشته باشيم كه طبق آمار ٩٠ هزار پرستار شاغل داريم يا به عبارتي ١٥٠ هزار پرستار كم داريم كه بخشي از اين بار كمبود بر دوش پرستاران شاغل و بخشي نيز توسط همراهان و بخشي نيز روي زمين مانده است؟!
موارد فوق الذكر مواردي است كه با هماهنگي وزارت بهداشت و سازمان مديريت و برنامه ريزي ميبايست حل شود كه البته نه عزمي در وزارت بهداشت و نه ارادهاي در سازمان مديريت نمايان است؟!
٥-تكرار درج كلمه كارشناسي براي پرستاران عذاب آور شده چون همه اذعان دارند پرستاران كارشناس هستند و درج اين كلمه نيز هيچ بار مالي ندارد ولي مشخص نيست چرا اين كلمه بعد از سالها در احكام درج نميشود؟!
علاوه بر فاصله زياد وضعيت پرستاري با حداقلهاي جهاني و از آن بدتر تفاوت فاحش، اختلاف در خيلي امور با ساير كاركنان دولت مثل سازمان مديريت و .... پرستاران چگونه باور كنند شعار عدالت محوري را در حاليكه حتي در درون وزارت بهداشت نيز تبعيض بيداد ميكند؟!
از جمله :
١ – اختلاف حداقل ٢٠-15 برابري در پرداخت طرح كارانه كه در هيچ كجاي دنيا بدين شكل سابقه نداشته ولي در وزارت بهداشت دولت اسلامي بصورت رسمي پرداخت ميشود كه تعديل آن نه نياز به مصوبه دولت نه مجلس دارد و از اختيارات وزارت متبوع است؟!
٢ – اختلاف ٢٠-15 درصدي مسير ارتقا شغلي نيروي صف (پرستاران) با ستاد؟!
٣ – پرداخت ٢ ماه پاداش پايان سال براي كاركنان ستادي و محروم كردن كاركنان پرستاري از اين موضوع!!
٤ – عدم تامين و امنيت لازم در محيط بيمارستاني و مورد ضرب و شتم قرار گرفتن پرستاران به صورت مستمر.
٥ – نداشتن امنيت شغلي براي پرستاران در بخش خصوصي
٦ – اختصاص جايگاه مديريتي به گروهي خاص بر اساس ارتباط و يا تعصبات صنفي؟!
٧ – عدم بكارگيري پرستاران در سطوح مختلف از جمله در طرح پزشك خانواده كه بنوبه خود بي نظير در دنياست. چون هيچ طرح پزشك خانواده در دنيا وجود ندارد كه پرستاران در آن نباشند و اين تنها در كشور ما اتفاق افتاده است و اگر با پرستاري مشكل دارند مردم چه گناهي كردهاند كه ميبايست از خدمات پرستاري محروم شوند؟!
٨ – محروم بودن دانشجويان پرستاري از فضا و امكانات آموزشي مثل سايرين!!
٩ – علي رغم مصوبه سال ٧٥ مجلس شوراي اسلامي در خصوص آموزش مداوم جامعه پزشكي و تكليف دولت همچنان پرستاران از آموزش مداوم كه امري است بديهي محرومند؟!
١٠ – اعطاي فرصتهاي مطالعاتي براي گروهي خاص و محروم كردن پرستاران از اين امر؟!
١١ – با وجود بيش از ٣٠٠ مركز مشاوره و ارائه خدمات پرستاري در منزل بعد از ابلاغ آييننامه سال ١٣٧٩ اين مراكز به دست فراموشي سپرده شد. در حالي كه در صورت حمايت از اين مراكز ميتوانست صرفه جوييهاي فراوان براي بيماران و همچنين كاهش تخت روز بيمارستاني و ... شود و جالب اينست كه نه تنها خدمات پرستاري بيمه نشد بلكه تنها خدماتي كه در عرض ٥ سال گذشته هيچ گونه افزايش تعرفهاي نداشته است؟! و اين نيز وظيفه وزارت متبوع كه متاسفانه توجهي به آن نشده است؟!
١٢ – عليرغم شعار برچيده شدن بساط خصوصيسازي هنوز هم پرستاران شركتي در بيمارستانهاي دانشگاهي در سال جديد يا حقوقي نگرفتهاند مثل اروميه، جيرفت و گچساران و يا اينكه حداقل قانون كار دريافت نميكنند و اگر مسؤولان باور ندارند سري به ICU اورژانس بزرگترين بيمارستان كشور يعني بيمارستان امام خميني (ره) بزنند؟!
١٣ – با عنايت به مصوبه مجلس شوراي اسلامي مبني بر بكارگيري ٣٠ هزار نيروي بهداشتي - درماني مشخص نيست چه درصدي از اين ميزان به پرستارن اختصاص و چرا سرعت جذب به اين كندي است؟!
١٤ – بحث ادامه تحصيل بهياران موضوعي است كه سالها براي معلمان حل شده، ولي مشخص نيست چرا با اين همه ضرورت همچنان اين مشكل عليرغم مكاتبات فراوان همچنان پابرجاست؟!
و به هر صورت كمبود شديد نيرو، حقوق پايين، سرعت كار زياد، سختي كار، شيفت غير متعارف، ريسك آلودگي به ايدز، هپاتيت و .. كار در فضاي غمناك همراه با آه و ناله، مواجهه مكرر با بيماران سرطاني و در حال احتضار، استرس ناشي از مسئوليت حفظ جان بيماران خصوصا در بخشهاي ويژه كه هر لحظه خطر ايست قلبي ميرود سرپا ايستادنهاي طولاني مدت در اطاقهاي عمل و از طرفي تبعيضها، حق كشيها و بي عدالتيها باعث شده هر چقدر هم پرستار تلاش نمايد كه انصافا هم پرستاران بيش از ظرفيت خود استفاده مينمايند ( و مصداق آن تحقيقاتي كه بيش از ٧٠ درصد پرستاران با سنوات متوسط ١٢ سال دچار بيماري ناشي از كار ميشوند) بازهم خدمات مناسب پرستاري قابل ارائه نيست.
و همانطوريكه مقام معظم رهبري فرمودند پرستار خسته از كار مانده، پرستار چند نوبت كاري پشت سر هم كار كرده از روي ناچاري، ديگر نميتواند اين نقش (پرستاري) را ايفا كند.
جناب آقاي رييس جمهور:
طبق پژوهشهاي انجام شده در بزرگترين بيمارستان كشور يعني بيمارستان امام خميني (ره) تهران كه نمادي از پرستاري كشور ميباشد:
حدود ٩٠ درصد از پرستاران در شيفت از اختلال خواب رنج ميبرند
٨٩ درصد از پرستاران از حقوق و مزايا ناراضياند
٦٣ درصد از شغل خود ناراضي و ٣٥ درصد رضايت متوسط داشته
و تنها ١ درصد از پرستاران از شغل رضايت كامل دارند
٨/٦٩ درصد احساس امنيت شغلي ندارند
٧/٦١ درصد از موقعيت شغلي ناراضياند
با توجه به متغيرهاي فوقالذكر كه به نحوي هر كدام روي كارايي پرستاران تاثير بسزايي دارند ميتوان دريافت كه چقدر وضعيت پرستاري بحراني است و قطعا تاوان اين بحران را مردم پرداخت ميكنند.
بنابراين حقوق پرستاران و منافع مردم ايجاب مينمايد در كوتاهترين زمان و با تمام توان و امكانات موانع خدمت براي پرستاران برداشته شود و هرگونه مرور زمان وضعيت را از اين بدتر نيز خواهد كرد متاسفانه تصميم گيران و سياستگذاران عرصه بهداشت و درمان دو نهاد فعلي وزارت بهداشت و سازمان مديريت و برنامه ريزي تا كنون نتوانستهاند به اين مهم برسند چرا؟ دلايل:
١ – نبود عزم جدي در مسئولين وزارت بهداشت و درمان در حل مشكلات پرستاري
٢ – عدم شناخت كافي و درك مناسب از اين حرفه توسط كارشناسان سازمان مديريت و برنامه ريزي
٣- عدم كفايت كارشناسي در بدنه وزارت متبوع
٤ – حاكميت تفكر پزشك سالار بر وزارت متبوع
٥ – ديدگاههاي تنگ نظرانه حاكم بر سازمان مديريت و برنامه ريزي و وزارت متبوع
٦ – در نظرنگرفتن معيارهايي مثل سختي كار، شيفت غير متعارف، حساسيت كار، تخصص و ... در پرداختها
٧ – عدم مشاركت پرستاران در تصميم سازي و تصميم گيري ديگران براي اين حرفه
٨ – تضعيف جايگاه مديريتي پرستاران در بيمارستانها و خصوصا دانشگاهها
٩ – غلبه بر تفكر درمان محوري (كسب درآمد بيشتر) بر سلامت محوري
جناب آقاي دكتر احمدينژاد
مجموعه مديريتي تحت امر جنابعالي در حوزه وزارت بهداشت واقعا گوش شنوايي براي پرستاران بوده با پرستاران اظهار همدردي نموده و بلند گوي مشكلات پرستاري بودهاند مشكلات را در جلسات مطرح كرده و گاها هم نيز منعكس نمودهاند ولي چه دستاورد عملي در پي داشته است؟
خبر از تشكيل كميتهاي در بالاترين سطح جهت حل مشكلات پرستاري بدستور جنابعالي، جامعه پرستاري را اميدوار نمود ولي خروجي از فعاليت اين كميته گزارش نشد.
رياست محترم جمهور
پرستاران بي صبرانه منتظرروز پرستار بودند به اميد اينكه خبرهاي خوشي بشنوند، خبرهاي حاكي از تحولات حرفهاي، خبرهايي ناشي از رفع حداقل چند مشكل جامعه پرستاري، خبري نشد كه هيچ، مراسم جشن روز پرستار نيز به بدترين وجه برگزار شد و اين جشن به مثابه اين ميباشد كه فردي در حال احتضار ولي گروهي در بالاي سر او شادي كنند و به همين دليل بود كه در جشن سراسري مشترك وزارت بهداشت و سازمان نظام پرستاري حدود ٣٥٠ نفر شركت كردند كه آنهم يكصد نفرشان پرستاران نمونه بودند كه جهت دريافت هدايا آمده بودند و تعدادي هم از بيمارستانهاي همجوار گسيل تا شايد بخشي از سالن پر شود
آري عدم استقبال پرستاران از جشن روز پرستار بسيار پرمعني و پيامهاي زيادي داشت كه ميبايست جدي گرفته شود. در حقيقت نوعي اعتراض به وضعيت موجود پرستاري بود و بديهي است در صورت عدم توجه، چالشهاي جديتر را به دنبال خواهد داشت و آنچه مسلم است اين كه امروز جامعه پرستاري و آگاه و بر هر حركتي تحليل دارد و ضمن پيگيري دقيق اوضاع اين را هم درك مينمايد چه كسان يا گروهي دلسوزان جامعه پرستاري هستند و فريب گزارشهاي كذب و وعده وعيدهاي توخالي مسؤولين وزارت بهداشت را نخواهد خورد.
جناب آقاي رييس جمهور
نامههاي فراوان رسمي و غير رسمي گيرندگان خدمت (مردم و بيماران) و كاركنان پرستاري كشور به سازمان نظام پرستاري، نهاد رياست جمهور، وزارت بهداشت و درمان حاكي از وضعيت نامناسب پرستاري و همچنين وضعيت نامطلوب در ارائه خدمات پرستاري ميباشد و علي رغم تلاشهاي فراوان و گذشت حدود ١٠ ماه از عمر دولت به دلايل اشاره شد پيش گفت تا كنون اقدام منتج به نتيجه عملي در حوزه پرستاري بدست نيامده است و با عنايت به روحيه حضرتعالي كه اعتقاد به كار عملياتي زوداثر داريد و عدم نتيجه عملي براي پرستاران در اين مدت،جامعه پرستاري را نيز متعجب نموده است؟! با توجه به حساسيت اين حرفه كه ارتباط مستقيم با سلامت جامعه دارد از حضرتعالي مصرانه تقاضا داريم كه جهت از بين بردن بي عدالتيها، كاهش تبعيضها،رفع ظلمها و احقاق حق وارد عمل شده و دستوراقدام مقتضي صادر فرماييد مطمئنا پرستاران توقع بالايي ندارند و در صورت رفع موانع خدمت ميتوانند كيفيت خدمات پرستاري را به سطح استاندارد نزديك و باعث رضايتمندي مردم و پيشگيري از خسارتهاي فراوان و حتي بسياري از مرگ و ميرها پيشگيري نمايند؟
دغدغهها و نگرانيهاي جامعه پرستاري كشور مهمترين دليلي بود كه باعث شد بصورت نامه سرگشاده و بي پرده و صريح مشكلات را بيان كه حداقل ديني كه از نظر وجداني، اخلاقي، عرفي، شرعي بر دوشمان سنگيني كرد به مردم،دولت و جامعه پرستاري ادا كرده باشيم.
